Naast de bovenvermelde onderwerpen hier een reactie van een bekende, ervaren advocaat over de 'jeugdzorg':

Uit de Groninger Krant vernemen we weer een bevestiging hoe de 'jeugdzorg' twijfelachtig te werk gaat:

Inderdaad kwam  uit het jeugdzorgveld de roep om geen tijd meer te verspillen aan hun   SKJ-tuchtrecht,   dat toch al slap is tegenover de meer medische tuchtrechtcodes.  Tuchtrecht is gestoeld op de   beroepscode   van de werker, veelal een jeugdzorgwerker.

(Ouders vragen - normaliter - altijd bij eerste contact met hulpverleners naar hun beroepscode en -registratie, al behoren beroepsbeoefenaars dat uit zichzelf direct te geven).

De jeugdzorgwerkers voelen zich zo 'druk' en 'belast', omdat ze gezamenlijk de kinderen in eigen beheer houden.

Ze kunnen tijd winnen door open diagnostiek te laten bedrijven door echte diagnostisch specialisten. Dezen kunnen met triage diagnosticeren èn daarop in overleg met gezin het meest optimale behandel- of voorlichtingstraject adviseren. Dat hoeft een lager-opgeleide jeugdzorgwerker niet te doen.

Waar er in overleg en deskundig samengewerkt wordt met ouders, zullen de ouders veel meer inzet tonen, en is tuchtrecht veel minder voorkomend. Dat door bezuinigingen  specialismen  verdwijnen, zoals hier, en men aangewezen raakt op de lager-geschoolden staat haaks op het kinderrechtenverdrag IVRK.

Diagnostiek het hulptraject bepalen  is ook een kinderrecht (IVRK 24 lid 1), maar veel ouders laten zich overvallen en epateren door de lager-geschoolde jeugdzorgwerkers, die meer speculatief werken, en regelmatig zo gevoeld of bewezen insinuatief en manipulatief naar de rechters toe, en vergeten te meten met prevalerende wetgeving.

De Vrijzinnige Partij met Norbert Klein heeft een motie aangenomen gekregen om te onderzoeken of de ingang tot 'dwangzorg' bewaakt kan worden door een meer gespecialiseerd Onderzoeksrechter, die diagnostisch specialisten kan aanwijzen. Dat is een andere beweging in denken dan het afgewezen voorstel om de Raad voor de Kinderbescherming zelf de dwangmaatregelen te laten bekrachtigen zonder inmenging en weging door rechters.

Advocaat Richard Korver is te zien op de YouTube  https://www.youtube.com/watch?v=0ewLryqLtAg .

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Opmerkelijk is dat met enig inlevingsvermogen en relativering de toegang tot geweld tegen kinderen d.m.v. UHP verbeterd moet worden:

'Stelling: de raadsonderzoeker is te laag opgeleid'

  {en in feite ook de jeugdzorgwerker bij Jeugdhulp, Veilig Thuis en Jeugdbescherming, de gezinsvoogdij}:

 Peter Dijkshoorn        KennisnetJeugd.nl/blog/355 op 5 september 2016

 

Gedwongen opname in de psychiatrie kan iedereen overkomen. Het lijkt me vreselijk. Maar ik denk dat ik het nog veel erger had gevonden als ik als kind  uit huis gehaald zou zijn. Of, als één van mijn kinderen weggehaald zou zijn uit mijn gezin. Ik kan me slechts voorstellen hoe eenzaam, mislukt, beschaamd, machteloos, slachtoffer en boos   ik me als ouder zou voelen. Of wat het allemaal met mijn kind zou doen.

 

Hoogste deskundigheidsniveau

Het gaat hier over ingrepen die we als samenleving [laten] doen met de beste bedoelingen. We realiseren ons natuurlijk [?]  dat zo’n ingreep grote schade kan veroorzaken en levenslang heel veel pijn kan blijven doen.   Met alle gevolgen van dien.   Daarom moet de zorg rondom  uithuisplaatsing van het hóógste deskundigheidsniveau zijn.  Zowel in preventie, als in onderzoek, als in de zorg nadat de beslissing genomen is.  {Dat is in overeenstemming met artikel 24 lid 1 van het kinderrechtenverdrag IVRK.}

Ik vraag mij af of de wetgever wel voldoende gekeken heeft naar

   wat het betekent voor een kind als dit uit huis geplaatst wordt.

De juiste beslissing

Het ‘hoogste deskundigheidsniveau’ is per definitie altijd aan verandering onderhevig, want er is vanuit wetenschap altijd nieuwe kennis. Het is onze plicht om te blijven aanpassen. Zo werkt   wetenschap:   het geheel van kennis wordt steeds aangevuld met  nieuwe  inzichten en (bewezen) theorieën.

Dit is ook de reden waarom de rechter in 2008 heeft bepaald dat het onderzoek voor de medische verklaring voor een gedwongen opname in de psychiatrie persoonlijk uitgevoerd moet worden door een specialist, een psychiater. Dit onderzoek mag niet gedaan worden door een ander soort arts of door een gespecialiseerde psycholoog. Om de kans op een juiste beslissing te vergroten, en vooral om de kans op een verkeerde beslissing zo klein mogelijk te laten zijn, móet het ‘gedwongen-opname-onderzoek’ door een psychiater gedaan worden. Wat mij betreft geheel terecht: gedwongen opname is een heel heftig en ingrijpend middel. Daar wil je niet de fout mee ingaan.  

 

Raadsonderzoeker {en jeugdzorgwerker aan de ingang tot dwangzorg}...

Het onderzoek dat voorafgaat aan een (mogelijke) uithuisplaatsing van een kind – wat voor zowel ouders als kind misschien nog heftiger is dan een gedwongen opname –  wordt uitgevoerd door een raadsonderzoeker.  Maar nu het opmerkelijke. ..

Het ministerie van Justitie zegt over de opleidingseis van de raadsonderzoeker:

“Voor de functie van raadsonderzoeker is een relevante afgeronde hbo-opleiding een vereiste. Met relevant wordt bedoeld SPH, MWD en (sociaal-)juridische opleidingen, deze opleidingen hebben de voorkeur.  Ook PABO, MER en dergelijke is in principe mogelijk. Alleen dient dan wel zeer relevante werkervaring (bijvoorbeeld {speculatieve} Jeugdzorg, speciaal onderwijs) aanwezig te zijn”.

Dit is een aanzienlijk lagere eis dan de eis die gesteld wordt voor onderzoek in het kader van gedwongen psychiatrische opname. Ik denk dat dit niet passend is bij zo een zware en heftige beslissing als uithuisplaatsing van een kind.   Ik vraag mij af of de wetgever wel voldoende gekeken heeft naar wat het eigenlijk betekent voor een kind als dit uit huis geplaatst wordt. {Vergelijk de jeugdzorglobbywetenschap}.  En wat het voor de ouders betekent {en welke voorlichting ouders niet kregen vooraf}. En wat het voor alle betrokkenen betekent als achteraf blijkt dat de beslissing eigenlijk niet nodig was. 

 

Betere keuzes zijn mogelijk:

Ik stel dat als we de eisen voor de functie van raadsonderzoeker {en jeugdzorgwerkers aan de ingang en in de dwangzorg} ophogen naar bijvoorbeeld het niveau van de klinisch psycholoog, we tot betere keuzes komen voor kinderen en voor ouders.   Keuzes die ons als samenleving meer opleveren (en minder kosten; denk aan de gevolgschades door UHP).  Keuzes die net als bij een gedwongen opname bij volwassenen de kleinste kans hebben de  verkeerde  te zijn.  Misschien moeten we daar maar eens een goede pilot mee doen?

Over de auteur:

Peter Dijkshoorn, kinder- en jeugdpsychiater en bestuurder van Accare. In de praktijk actief met behandelen van kinderen en jongeren en organisatorisch met het zo vorm geven van zorg dat die èn de beste is voor kinderen en ouders èn voor samenleving kostenefficient. Als expert effectieve jeugdhulp parttime werkzaam bij het NJI, het Nederlands JeugdInstituut. Bestuurslid GGZNederland.

 

 

 

Tegenover 3,5 miljoen kinderen gewoon thuis, levert de 'jeugdzorg' wel extreem veel opgegroeiden af die in de WAjong, de bijstand en de WMO e.d. (AWBZ) belanden. 

Er zitten natuurlijk gehandicapten bij, maar het is wel een knipperlichtend   signaal.